ಮರಳಿನ ಗೂಡು

ಬಿಸಿಲ ಧೂಳಿನ ನಡುವೆಯೂ ಹಸಿರಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಸರ್ಕಾರಿ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್‌ನ ಆ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಅಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಸರಕುಗಾಡಿಯೊಂದು ಬಂದು ನಿಂತಿತು.

ಆಟದ ತನ್ಮಯತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಚೌಕಾಬಾರ, ಬುಗರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಇದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅದರತ್ತ ಓಡಿದರು. ಗಾಡಿಯು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಂಗಾಲನ್ನೆತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ತನ್ನ ಹಿಂಬದಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿತು. ಮೈದಾನದ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಜರ್ರ್ ಎಂದು ಧಪ್ಪನೆ ಮರಳಿನ ಬೃಹತ್ ರಾಶಿಯೊಂದು ಸುರಿಯಿತು.

ಐದು ವರ್ಷದ ಪುಟಾಣಿ ಅನುವಿನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅದು ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಮುಗಿಲಿನಿಂದ ಉದುರಿಬಿದ್ದ ಹೊಂಬೆಟ್ಟದಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸಿತು.

“ಅಬ್ಬಾ!” ಎಂದು ಅವಳು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಉದ್ಗರಿಸಿದಳು.

ಮರಳಿನ ಸುದ್ದಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಮನೆಗಳಿಂದ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಓಡೋಡಿ ಬಂದರು. ಕೆಲವರು ಮರಳಿನ ಎದುರು ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು, ಏನು ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮರಳಿನ ದಿಣ್ಣೆಯನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಜಾಗವನ್ನು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಗಾಡಿ ಹೊರಟುಹೋದ ಮೇಲೆ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದದ್ದು ಎರಡು ಬೃಹತ್ ಮರಳಿನ ರಾಶಿಗಳು ಮಾತ್ರ. ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಆ ಒಣ ಬಯಲು ಮಕ್ಕಳ ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕದ ಮಯೂರ ಸಿಂಹಾಸನವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಮೂವರು ಹುಡುಗರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿ ಎತ್ತರದ ಗೋಡೆಗಳೂ ಬುರುಜುಗಳೂ ಇರುವ ಭವ್ಯವಾದ ಕೋಟೆಯೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟತೊಡಗಿದರು. ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹೂತುಕೊಂಡು, “ನೋಡು, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ನೆಲದಿಂದ ಚಿಗುರಿದ ಮರಗಳು!” ಎಂದು ಆನಂದದಿಂದ ಕೇಕೆ ಹಾಕಿದರು.

ಆದರೆ ಅನುಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಕನಸೊಂದು ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

“ನಾನು ಒಂದು ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಳು ಸಣ್ಣ ದನಿಯಲ್ಲಿ.

ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಹಸ್ತಗಳಿಂದಲೇ ಮರಳನ್ನು ಅಗೆದು, ಮೆಲ್ಲಗೆ ತಟ್ಟಿ, ಹದವಾಗಿ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಳು. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಮರಳಿನ ಗುಮ್ಮಟ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು.

ಅದನ್ನು ಅತಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಿರಿಯ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೇಳಿದ, “ಅಕ್ಕ, ಇದರೊಳಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಇರುತ್ತಾರಾ?”

ಅನು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಳು. ಆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿಗೂಢತೆ ಇತ್ತು.

“ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು.”

ಗೂಡಿನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವಳು ಮೈದಾನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೇಲಿಯ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ್ದ ಕಾಡುಹೂವುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದಳು. ಹಳದಿ ತಂಗಡಿ ಹೂವುಗಳು, ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಕಾಡುಕುಸುಮಗಳು, ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಬಿಳಿ ಹೂವುಗಳು—ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಅತ್ಯಂತ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಳು.

ಒಂದೊಂದೇ ಹೂವನ್ನು ತಗೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮರಳಿನ ಗೂಡಿನ ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಿಂಗರಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಅದರ ದ್ವಾರದವರೆಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪುಟ್ಟ ಹಾದಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದಳು. ಹಾದಿಯ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಲಾಗಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟಾಗ ಆ ಮರಳಿನ ಗೂಡು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಒಂದು ಮಾಯಾವಿ ಅರಮನೆಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸಿತು.

ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಾಯಿತು. ಆಕಾಶವೆಲ್ಲ ಕೇಸರಿ ಮತ್ತು ಕೆನ್ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣಗಳ ವಿಚಿತ್ರ ರಂಗಿನಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು. ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಚಂದಿರ ಮೆಲ್ಲನೆ ಮೂಡಿ ಇವರ ಆಟವನ್ನು ನೋಡತೊಡಗಿದ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೈದಾನದ ಆಚೆ ದಂಡೆಯಿಂದ ಆಪ್ತವಾದ ಪರಿಚಿತ ಧ್ವನಿಯೊಂದು ತೇಲಿಬಂತು.

“ಅನೂ… ಊಟದ ಸಮಯವಾಯಿತು, ಬಾರಮ್ಮಾ!”

ಅನು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಅಮ್ಮ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೈಬೀಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳಿಂದಲೂ ಹೆತ್ತವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೂಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬರ ಮುಖವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೇ ಸಂವಹನ ನಡೆದು, ಎಲ್ಲರ ತುಟಿಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದು ತುಂಟ ನಗು ಅರಳಿತು.

ಏಕೆಂದರೆ ಆಟದ ಕೊನೆಯ ಸಡಗರದ ಕ್ಷಣ ಈಗ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕಿತ್ತು.

ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ತಾವು ಇಡೀ ದಿನ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮರಳಿನ ಕೃತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಧುಮುಕತೊಡಗಿದರು.

ಧಪ್! ಮಹಾ ಕೋಟೆ ಕುಸಿದು ಧೂಳಾಯಿತು.

ಧಡಕ್! ಮರಳಿನ ಬೆಟ್ಟಗಳೆಲ್ಲ ಸಮತಟ್ಟಾದವು.

ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಹೂತಿದ್ದ ಹುಡುಗರು ನಗುತ್ತಾ ಮರಳನ್ನು ಒದರಿ ಹೊರಬಂದರು.

ಈಗ ಅನುಳ ಸರದಿ. ಅವಳ ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಗೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಸುಂದರ ಗೂಡಿನ ಸುತ್ತಲೂ ಬಂದು ನಿಂತರು.

“ಸಿದ್ಧ… ಸ್ಥಿರ… ಉಡೀಸ್!”

ಅನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ತನ್ನದೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೂಡಿನ ಮೇಲೆ ಧಪ್ಪನೆ ಬಿದ್ದಳು.

ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ಅಪೂರ್ವ ಗೂಡು ಮರಳಿನ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರೆತುಹೋಯಿತು. ಸೃಷ್ಟಿಯಾದದ್ದು ವಿನಾಶದ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದರೂ, ಮಕ್ಕಳ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ನಗು ಮಾತ್ರ ಮೈದಾನವಿಡೀ ಹರಡಿತು. ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಹರಟುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು.

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅನು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಅನ್ನ, ಬೇಳೆಸಾರು ಮತ್ತು ಆಲೂಗಡ್ಡೆ ಪಲ್ಯವನ್ನು ಸವಿದು ಉಂಡಳು. ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಆಟದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿ ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ವಿವರಿಸಿದಳು. ಬಳಿಕ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮುದುರಿ ಮಲಗಿದಳು.

ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಚಂದಿರ ತನ್ನ ತಣ್ಣನೆಯ ಹೊನಲನ್ನು ಅವಳ ಮೇಲೆಯೇ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅನು ಗಾಢವಾದ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದಳು.

ಆಗ ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಅಪೂರ್ವ ಕನಸು ಬಿದ್ದಿತು.

ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ಮರಳಿನ ಗೂಡು ಇನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅದು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು, ಒಳಗೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿತ್ತು. ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಳು ನೆಟ್ಟಿದ್ದ ಕಾಡುಹೂವುಗಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಗೂಡಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಒಂದು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಹೊಂಬೆಳಕು ಆವರಿಸಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಮುದ್ದಾದ ಅಳಿಲುಗಳ ಸಡಗರ.

ಅವು ಅನುಳ ಸುತ್ತಲೂ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದವು. ಕೆಲವು ಕಾಡಿನ ರುಚಿಕರವಾದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಅಳಿಲು ಅವಳ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತಿತು. ಇನ್ನೊಂದು ಅವಳ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಗೆ ತಾಜಾ ಹೂವೊಂದನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿತು. ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಅವಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ಸುರಂಗದ ಆಟಕ್ಕೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡವು.

ಅನು ಕನಸಿನಲ್ಲೇ ಹಿತವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದಳು. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಆನಂದದಾಯಕ ಹಾಗೂ ಮುದ್ದಾದ ಗೂಡಾಗಿದ್ದ ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅಳಿಲುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮೈಮರೆತಳು.

ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿವ್ಯವಾದ ಮಂದಹಾಸವಿತ್ತು.

ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದರೆ ಆ ಮರಳು ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೊಸ ಗೂಡನ್ನು ಕಟ್ಟಬಹುದು ಎಂಬ ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಅವಳಿಗೆ ಇತ್ತು.

ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದವು.

ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೋಟೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು, ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹತ್ತಿರದ ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಕೆಲಸಗಾರರು ದಿನವೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಮರಳನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆದರೂ ಮಕ್ಕಳ ಸಂತೋಷ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ಏಕೆಂದರೆ ಮರಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಶೀಲತೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ, ಮತ್ತೊಂದು ಆಟ, ಮತ್ತೊಂದು ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚ ಅವರಿಗಾಗಿ ಆ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.