ಗುತ್ತ ಮತ್ತು ಗೀಟು

ಜೋಗ ಜಲಪಾತದ ದಟ್ಟ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿದ ಕಣಿವೆಯ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಶರಾವತಿ ವ್ಯಾಲಿ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ (ಎಸ್.ವಿ.ಪಿ) ಕಾಲೋನಿಯ ಸಾಲು ಮನೆಗಳು ಮೌನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಸಾಲೂ ಒಂದೇ ತರಹ ಇತ್ತು—ಕೆಂಪು ಹಂಚಿನ ಇಳಿಜಾರು ಸೂರುಗಳು, ಮಣ್ಣಿನ ತೇವಕ್ಕೆ ಚಿಗುರಿದ ಕಾಡು ಜೀಗುರ್ತಿ ಗಿಡಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಬಿಳಿ ಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೇಸರಿ ಬಣ್ಣದ ದಾಸವಾಳದ ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪುಟ್ಟ ಹಿತ್ತಲಿನ ತೋಟಗಳು. ತೇಗ ಮತ್ತು ನೀಲಗಿರಿ ಮರಗಳ ದಟ್ಟ ಹಂದರದ ಮೇಲಿಂದ, ರಾಜಾ ಮತ್ತು ರೋರರ್ ಜಲಪಾತಗಳ ಗಂಭೀರವಾದ ಗರ್ಜನೆ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಈ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿದ್ದದ್ದು ಕಾಲೋನಿಯ ಆಟದ ಮೈದಾನ. ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಂಪು ಜೇಡಿಮಣ್ಣು ತಲೆಮಾರುಗಳ ಮಕ್ಕಳ ಓಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು ನುಣುಪಾಗಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲು ಕೊಂಚ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಜೀವ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹುಡುಗರು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪಿಚ್‌ಗಾಗಿ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಳೆಯ ಹಲಸಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಹಾಡುತ್ತಾ ಸ್ಕಿಪ್ಪಿಂಗ್ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಜವಾದ ಜಿದ್ದಾಜಿದ್ದಿ ಶುರುವಾಗಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಐದು ಜನ ಹುಡುಗರು ಸುತ್ತಲೂ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತು, ಗೋಲಿ ಆಟಕ್ಕೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ವಿಷಿ ಆಲದ ಮರದ ನೆರಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅವನ ಚಡ್ಡಿಯ ಜೇಬಿನಿಂದ ಗಾಜಿನ ಗೋಲಿಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ತಾಗಿ ಚುರುಕಾದ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದವು. ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕೇ ನಾಲ್ಕು ಗೋಲಿಗಳು—ಒಂದು ಮಬ್ಬು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ್ದು, ಮತ್ತೊಂದು ಬೂದು ಬಣ್ಣದ್ದು, ಮೂರನೆಯದು ಕಡು ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಗಂಡು ಗೋಲಿ, ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಇಷ್ಟವಾದ ಸಮುದ್ರ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಗೋಲಿ. ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ಹಾಲಿನಂತಹ ಬಿಳಿ ಮೋಡವೊಂದು ಸುರುಳಿಯಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

“ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕಾ ವಿಷಿ?” ಸೀನಾ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರವಾದ ಗೋಲಿಯನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿಸಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾ ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದ.

“ಸಂಖ್ಯೆಗಿಂತ ಆಟ ಮುಖ್ಯ ಸೀನಾ,” ವಿಷಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದ.

“ಅದು ಆಟ ಮುಗಿಯುವಾಗ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ,” ಶಾಸ್ತ್ರಿ ನೆಲದ ಕಡೆಗೆ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಗೊಣಗಿದ.

ಪ್ರಾಣೇಶ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಡ್ಡಿಯಿಂದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಕೆರೆದು ಪುಟ್ಟ ಬಟ್ಟಲಿನಂತಹ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದ. ಇದಕ್ಕೆ ಗುತ್ತ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಅನಂತು ತನ್ನ ಹಿಮ್ಮಡಿಯಿಂದ ಒಂದು ನೇರವಾದ ಗೆರೆ ಎಳೆದ—ಅದೇ ಗೀಟು.

“ಲೇಯ್ ಸೀನಾ, ನಿಯಮ ಗೊತ್ತಲ್ಲ?” ಅನಂತು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ.

“ಗೊತ್ತ ಕಣ್ರೋ!” ಸೀನಾ ತಕ್ಷಣ ನಿಯಮ ಒಪ್ಪಿಸಿದ. “ಗೀಟಿನಿಂದ ಶೂಟರ್ ಬಿಡಬೇಕು. ಗುತ್ತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ರೆ ಹತ್ತು ಅಂಕ, ಬೇರೆಯವರ ಗೋಲಿಗೆ ತಾಗಿಸಿದ್ರೆ ಐದು ಅಂಕ. ಆದರೆ ಅಂಕ ಸಿಕ್ಕ ತಕ್ಷಣ ಮತ್ತೊಂದು ಏಟು ಹೊಡೆಯೋ ಮುನ್ನ ನಮ್ ಶೂಟರ್ ವಾಪಸ್ ಬಂದು ಗುತ್ತ ಮುಟ್ಟಿರಬೇಕು! ಮೊದಲು ಯಾರು ನೂರು ಅಂಕ ಮಾಡ್ತಾರೋ ಅವರೇ ಕಿಂಗ್. ಕೊನೆಗೆ ಸೋತವರೆಲ್ಲ ತಲಾ ಒಂದೊಂದು ಗೋಲಿ ಕೊಡಬೇಕು!”

“ಕರೆಕ್ಟ್!” ಐದೂ ಜನ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದರು.

ಮೊದಲು ಯಾರು ಆಡಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಎಲ್ಲರೂ ಗೀಟಿನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಗುತ್ತದ ಕಡೆಗೆ ತಮ್ಮ ಶೂಟರ್ ಗೋಲಿಗಳನ್ನು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದರು.

ಸೀನಾ ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆದಿದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಗೋಲಿ ದೂರ ಸಾಗಿತು. ಪ್ರಾಣೇಶನ ಗೋಲಿ ಗುತ್ತದ ದಂಡೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ವಿಷಿಯ ಹಸಿರು ಗೋಲಿ ಸಲೀಸಾಗಿ ಉರುಳಿ, ಗುತ್ತದ ಅಂಚನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತು. ಆದರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಗೋಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಗುತ್ತದ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಟಪ್ ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು.

“ನನ್ನದೇ ಮೊದಲ ಆಟ!” ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಘೋಷಿಸಿದ.

ಆಟ ಶುರುವಾಯಿತು. ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಹತ್ತು ಅಂಕ ಪಡೆದರೂ ಮುಂದಿನ ಕಷ್ಟದ ಗುರಿಗೆ ಸರದಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ. ಮುಂದೆ ಬಂದ ಅನಂತು ಸಖತ್ ಕೈಚಳಕದಲ್ಲಿದ್ದ. ಗೀಟಿನ ಹಿಂದೆ ಅರ್ಧ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕಣ್ಣು ಕಿರಿದುಗೊಳಿಸಿ ತನ್ನ ಹಸಿರು ಗೋಲಿಯನ್ನು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದ. ಗೋಲಿ ಗುತ್ತದ ಮಣ್ಣಿನ ಕುಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಟಪ್ ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು—ಹತ್ತು ಅಂಕ! ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಸೀನಾನ ಗೋಲಿಗೆ ಗುರಿ ಇಟ್ಟ. ಬೆರಳು ಬಿಟ್ಟ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಗೋಲಿ ಸೀದಾ ಹೋಗಿ ಸೀನಾನ ಗೋಲಿಗೆ ಟಣ್ ಎಂದು ಬಡಿಯಿತು—ಐದು ಅಂಕ! ನಿಯಮದ ಪ್ರಕಾರ, ಅನಂತು ತನ್ನ ಗೋಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಚಿಮ್ಮಿಸಿ ತನ್ನ ಶೂಟರ್ ಅನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಗುತ್ತದ ಒಳಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.

ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಆಟದ ಮುನ್ನಡೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಪ್ರಾಣೇಶ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಿಂದ ಆಡಿದರೆ, ಸೀನಾ ಕೂಗಾಡುತ್ತಾ ಆಡಿದ. ಶಾಸ್ತ್ರಿ ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರಿ ಇಟ್ಟರೆ, ವಿಷಿ ಮಾತ್ರ ಕೇವಲ ಭರವಸೆಯ ಮೇಲೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ. ಕೊನೆಗೆ ಅನಂತು ನೂರು ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿ ಮೊದಲ ಆಟ ಗೆದ್ದ.

ವಿಷಿ ತನ್ನ ಜೇಬಿಗೆ ಕೈಹಾಕಿ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಗೋಲಿಯನ್ನು ಅನಂತುಗೆ ಕೊಟ್ಟ.

ಆಲದ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ಕರಗುತ್ತಾ ಸಾಗಿತು. ಪ್ರತಿ ಆಟ ಮುಗಿದಂತೆ ವಿಷಿಯ ಜೇಬು ಹಗುರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಬೂದು ಬಣ್ಣದ ಗೋಲಿ ಪ್ರಾಣೇಶನ ಪಾಲಾಯಿತು. ಹಸಿರು ಗೋಲಿ ಸೀನಾನ ಕೈ ಸೇರಿತು. ಸಂಜೆ ಮುಳುಗಿ ಆಕಾಶ ಕೆಂಪು-ಕಿತ್ತಳೆ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ವಿಷಿಯ ಹತ್ತಿರ ಕೇವಲ ಆ ನೀಲಿ ಸುರುಳಿಯ ಗೋಲಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು.

“ಕತ್ತಲಾಗುವ ಮುನ್ನ ಕೊನೆಯ ಒಂದು ಆಟ ಆಡೋಣ,” ಸೀನಾ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿದರು.

ಈ ಕೊನೆಯ ಆಟ ತೀವ್ರವಾದ ಪೈಪೋಟಿಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಅಂಕಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದ. ಅವನಿಗೆ ಗೆಲ್ಲಲು ಕೇವಲ ಐದು ಅಂಕಗಳು ಅಂದರೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಏಟು ಸಾಕಿತ್ತು. ಹುಡುಗರೆಲ್ಲಾ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಗುತ್ತದ ಸುತ್ತಲೂ ಜಮಾಯಿಸಿದರು. ಜಲಪಾತದ ಭೋರ್ಗರೆತ ಮಾತ್ರ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ನಿಶ್ಯಬ್ದವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಷಿಯ ನೀಲಿ ಗೋಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಆನೆಹುಲ್ಲಿನ ಪೊದೆಯ ಹತ್ತಿರ ಕಷ್ಟದ ಕೋನದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.

ಗುತ್ತದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.

ತನ್ನ ಎಡಗೈ ಹೆಬ್ಬೆರಳನ್ನು ಗುತ್ತದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಊರಿ—ಅದೇ ಅವನ ನೆಲದ ಬೆರಳು—ತನ್ನ ತೋರುಬೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಗೋಲಿಯನ್ನು ಸಮತೋಲನಗೊಳಿಸಿದ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಆಲದ ಎಲೆಗಳು, ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲುಗಳು ಮತ್ತು ಮರದ ಬೇರು ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು.

ಟಿಕ್!

ಅವನ ಬೆರಳು ಸವರಿದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಗೋಲಿ ಗುತ್ತದಿಂದ ಚಿಮ್ಮಿ, ಕೆಂಪು ಧೂಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿತು. ಮೊದಲು ನೇರವಾಗಿ ಹೋದ ಗೋಲಿ, ನಂತರ ಇಳಿಜಾರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತಿರುವು ಪಡೆದು, ಕಲ್ಲಿನ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಬಳಸಿ ಬಂದು, ಮರದ ಬೇರಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲೇ ಸಾಗಿತು.

“ಅಬ್ಬಾ! ಗೋಲಿ ಹೆಂಗೆ ಸ್ಪಿನ್ ಆಗ್ತಿದೆ ನೋಡು!” ಪ್ರಾಣೇಶ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.

ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ—ಕ್ಲಿಕ್!

ಅದು ವಿಷಿಯ ನೀಲಿ ಗೋಲಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಬಡಿಯಿತು. ನೀಲಿ ಗೋಲಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು.

“ಅದ್ಭುತ ಶೂಟ್! ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಗೆದ್ದ!” ಸೀನಾ ಜಿಗಿದ.

ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಮೆಲ್ಲನೆ ನಕ್ಕ. ವಿಷಿ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ನುಣುಪಾದ ಗೋಲಿಯನ್ನು ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಕೈಯಿಂದ ಸವರಿ, ಅದನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು. ಅವನ ಜೇಬು ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಕಿಟಕಿಗಳಿಂದ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಸಾರು ಮತ್ತು ಸಾಸಿವೆ ಒಗ್ಗರಣೆಯ ವಾಸನೆ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ವಿಷಿ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕಾಲೋನಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ, ಯಾರು ಹೋಗದ ಹಾಳುಬಿದ್ದ ಟೈಪ್-II ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದ.

SVP ಕಾಲೋನಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಗುವಿಗೂ ಆ ರಹಸ್ಯ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಕೆಂಪಣ್ಣ ಎಂಬ ಮಾಸ್ಟರ್ ಪ್ಲೇಯರ್, ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ತನ್ನ ಸೋಲಿಸಲಾಗದ ಗೋಲಿಗಳಿದ್ದ ಡಬ್ಬವನ್ನು ಈ ಹಾಳುಬಿದ್ದ ಕ್ವಾರುತ್ತತ್ಸ್‌ನ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಹೂತಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಮಾತು ಹರಡಿತ್ತು. ಹಲವರು ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೋಗಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಕಾಡು ಪೊದೆಗಳು ಮತ್ತು ಚೇಳುಗಳ ಭಯ ಅವರನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಇಂದು, ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಖಾಲಿ ಭಾವನೆ ವಿಷಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತಂದಿತ್ತು. ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅವನ ಬಳಿ ಇನ್ನು ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ಹಾಳುಬಿದ್ದ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್‌ನ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಮುಳ್ಳುತಂತಿಯ ಬೇಲಿಯನ್ನು ದಾಟಿದ. ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿ ತಣ್ಣಗಿದ್ದು, ಹಸಿ ಪಾಚಿ ಮತ್ತು ಕೊಳೆತ ಮರದ ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವನು ಆ ಹಳೆಯ ಆಲದ ಮರದ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು. ಮೈದಾನದ ಹುಡುಗರು ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತುಗಳು ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಾದವು: “ಎಲ್ಲಿ ದಪ್ಪನೆಯ ಬೇರು ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ತಡೆಗೋಡೆಯನ್ನು ಒಡೆದಿದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ…”

ಎದೆ ಬಡಿತ evacuation ಮಿತಿ ಮೀರುತ್ತಿರಲು, ಆಲದ ಬೇರು ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಬಿರಿದು ಹೋಗಿದ್ದ ಜಾಗವನ್ನು ಅವನು ಗುರುತಿಸಿದ. ಬಿದ್ದಿದ್ದ ತೇಗದ ಒಣ ಕೊಂಬೆಯೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಒದ್ದೆಯಾದ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣನ್ನು ಸವರಿ ಅಗೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ.

ಟಪ್.

ಕಡ್ಡಿ ಯಾವುದೋ ಗಟ್ಟಿ ವಸ್ತುವಿಗೆ ತಗುಲಿತು.

ವಿಷಿ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಎಸೆದು ತನ್ನ ಬರಿಗೈಯಿಂದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಕೆರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಒದ್ದೆಯಾದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿದ್ದ ಆಯತಾಕಾರದ ವಸ್ತುವೊಂದನ್ನು ಹೊರಗೆಳೆದ. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹರಿದಾಗ ಹಳೆಯ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಡಬ್ಬವೊಂದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು.

ಅದರ ಮುಚ್ಚಳ ಮಳೆಯ ತೇವಕ್ಕೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ವಿಷಿ ಒಂದು ಚೂಪಾದ ಕಲ್ಲನ್ನು ಮುಚ್ಚಳದ ಅಂಚಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಜೋರಾಗಿ ಒತ್ತಿದಾಗ, ಅದು ಕಟಕ್ ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು.

ವಿಷಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ನೋಡಿದ.

ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಲ್ಪನೆಗೂ ಮೀರಿದ ನಿಧಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು! ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಕಾರ ಮತ್ತು ಬಣ್ಣದ ಗೋಲಿಗಳು—ಅಂಬರ್ ಬಣ್ಣದ ಕಾಂತಿ, ಹಾಲು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಸುಂದರ ಶೂಟರ್‌ಗಳು, ಮತ್ತು ನುಣುಪಾದ ಹಸಿರು ರತ್ನಗಳಂತಹ ಗೋಲಿಗಳು ಕಾಲದ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಇವು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ವೀರ ಗೋಲಿಗಳಾಗಿದ್ದವು.

ಅವನು ನಡುಗುವ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಎಣಿಸಿದ. ಇಪ್ಪತ್ತು! ಇಪ್ಪತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಆಪರೂಪದ ಸುಂದರ ಗೋಲಿಗಳು.

ವಿಷಿ ಆ ಭಾರವಾದ ಡಬ್ಬವನ್ನು ತನ್ನ ಎದೆಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಕಾಲೋನಿಯ ಹಳದಿ ಬೀದಿದೀಪಗಳು ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಓಡುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದ.

ಮರುದಿನ ಸಂಜೆ, ಹುಡುಗರೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ಹಲಸಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಜಮಾಯಿಸಿದರು. ಅನಂತು, ಪ್ರಾಣೇಶ, ಸೀನಾ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಬಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ವಿಷಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ.

ಹುಡುಗರು ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಲೋಹದ ಡಬ್ಬವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಗಮನಿಸಿದರು.

“ಅದೇನು ವಿಷಿ?” ಸೀನಾ ಕೇಳಿದ.

ವಿಷಿ ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಡಬ್ಬದ ಮುಚ್ಚಳವನ್ನು ತೆಗೆದ. ಹಲಸಿನ ಎಲೆಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಮೂಡಿಬಂದ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಅಪರೂಪದ ಗೋಲಿಗಳು ಜೋಗದ ಮಂಜಿನ ಹನಿಗಳಂತೆ ಮಿಂಚಿದವು!

ಇಡೀ ಮೈದಾನ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾಯಿತು.

“ಇದನ್ನು ನೀನು ಎಲ್ಲಿಂದ…” ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಮಾತು ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ನಿಂತಿತು, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದವು.

ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆ ಖಾಲಿ ಜೇಬಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ವಿಷಿ, ಇಂದು ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕಾಲೋನಿಯ ಗೋಲಿ ಆಟದ ರಾಜನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ.

ಮತ್ತೆ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಆ ಹಳೆಯ ಲಯಬದ್ಧ ಸಂಗೀತ ಶುರುವಾಯಿತು.

ಕ್ಲಿಕ್… ಕ್ಲಾಕ್…

ನಗು, ಮುನಿಸು, ಗೆಳೆತನದ ಜಗಳಗಳ ನಡುವೆ ಗೋಲಿ ಆಟದ ಮತ್ತೊಂದು ಅಮೋಘ ಸರಣಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು