ದೂರ ಹಾರಿದ ಗಾಳಿಪಟ

ತುಮಕೂರಿನ ಜನವರಿಯ ಆಕಾಶ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ಕೆಂಪು, ನೀಲಿ, ಹಳದಿ… ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಹಕ್ಕಿಯ ಆಕಾರದ ಗಾಳಿಪಟವೊಂದು ಸೂರಿನ ಮೇಲಿಂದ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ಎರಡು ಪಟಗಳ ದಾರಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಉಜ್ಜುತ್ತಾ, ಕೊನೆಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದಾರ ‘ಟಪ್’ ಎಂದು ಕಡಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.

“ಕಟ್! ಕಟ್! ಕಟ್!” ಎಂದು ಮಕ್ಕಳು ಗಂಟಲು ಹರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸೋತ ಪಟವು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಾ, ಇಡೀ ಊರಿನ ಮೇಲಿಂದ ಆಲಸಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಎಂಟು ವರ್ಷದ ಮುತ್ತು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣು ಅರಳಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಂತದ್ದೊಂದು ಗಾಳಿಪಟ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅವನ ಅಣ್ಣ ರವಿ ಎಂದಾದರೂ ಒಂದು ದಿನ ಗಾಳಿಪಟ ಹಾರಿಸುವುದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವುದಾಗಿ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಆದರೆ ರವಿ ಈಗ ಶಾಲೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ.

ಹಾಗಾಗಿ, ಮುತ್ತು ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವನ್ನು ತನಗಿಷ್ಟ ಬಂದಂತೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗಾಳಿಪಟ ಹಾರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿದು ಬಿದ್ದ ಪಟಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬ! ಮುತ್ತು ಕೂಡ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

⸻

ಹಠಾತ್ತನೆ, ಆಕಾಶದ ಮೇಲಿನ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದ ಹಸಿರು ಪಟವೊಂದು ದಾರ ಕಡಿದುಕೊಂಡು ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು.

“ಅದು ಇತ್ತ ಕಡೆನೇ ಬರ್ತಿದೆ!” ಯಾರೋ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದರು.

ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ಮಕ್ಕಳು ಆ ಪಟದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಮುತ್ತು ಕೂಡ ಅವರ ಜೊತೆ ಓಡಿದ.

ಪಟವು ಸಾಲು ಮನೆಗಳ ಮೇಲಿಂದ ತೇಲಿ ಬಂದಿತು. ಮಕ್ಕಳು ಅದರ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದರು.

ಅದು ಸಣ್ಣ ದೇವಸ್ಥಾನವೊಂದನ್ನು ದಾಟಿತು. ಮಕ್ಕಳು ಬಿಡದೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು.

ನಂತರ ಅದೊಂದು ಬಯಲು ಮೈದಾನವನ್ನು ದಾಟಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಕೆಲವು ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳು ಸುಸ್ತಾಗಿ, ಉಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರು.

ಆದರೆ ಮುತ್ತು ಓಟ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಹಸಿರು ಪಟ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಳಗೆ ಬಂದಿತು. “ಇನ್ನೇನು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು!” ಅಂದುಕೊಂಡ ಮುತ್ತು.

ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಬೀಸಿದ ಜೋರು ಗಾಳಿ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿತು.

ಈಗ ಆ ಓಟದ ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ.

ಪಟವು ಮತ್ತೊಂದು ಬೀದಿಯನ್ನು ದಾಟಿತು. ಆಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು.

ಕೊನೆಗೆ ಮುತ್ತು ಮತ್ತು ಅವನಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವನಾದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಮಾತ್ರ ಆ ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡರು. ಆ ದೊಡ್ಡ ಹುಡುಗನೂ ಕೊನೆಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟ.

“ತುಂಬಾ ದೂರ ಹೋಗ್ಬಿಡ್ತು!” ಎಂದು ಅವನು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದ.

ಆದರೆ ಮುತ್ತು ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧನಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಹಸಿರು ಪಟವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದೇ ಅವನ ಇವತ್ತಿನ ಏಕೈಕ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಖಾಲಿ ಜಾಗಗಳು, ತರಕಾರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಮನೆಗಳ ಹಿತ್ತಲು… ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾಟಿ ಅವನು ಓಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಪಟವು ಅವನ ಜೊತೆ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಅದನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು dooraಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಕೊನೆಗೂ, ಅವನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಎಂದೂ ನೋಡಿರದ ಒಂದು ಶಾಂತವಾದ ಬಡಾವಣೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ, ಗಾಳಿಪಟದ ಶಕ್ತಿ ಉಡುಗಿತು. ಅದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೇವಿನ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತು.

ಮುತ್ತುವಿನ हृदय ಆನಂದದಿಂದ ಕುಣಿಯಿತು.

ಅವನು ಮರವನ್ನು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಹತ್ತಿ, ಕೈಚಾಚಿ ಅದರ ಬಾಲವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ.

ಪಟ ಈಗ ಅವನದ್ದಾಗಿತ್ತು!

ಮುಖದಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ನಗು ಬೀರುತ್ತಾ ಅವನು ಮರದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದ.

“ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡ್ತು!”

ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸುಂದರವಾದ ಹಸಿರು ಕಾಗದದ ಪಟವನ್ನು ಅವನು ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಂಡ.

ನಂತರ ಅವನು ಸುತ್ತಲೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದ.

ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ನಗು ಮಾಯವಾಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಗುರುತು ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮೈದಾನ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುಳಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆಗಳೂ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.

ಮುತ್ತು ಒಂದು ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ. ಆಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋದ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೇ ತರಹ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಭೀತಿಯ ಸಣ್ಣ ನಡುಕ ಶುರುವಾಯಿತು.

ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಲು ತೊಡಗಿದ. ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ನೆರಳುಗಳು ಉದ್ದವಾಗಿ ಬೆಳೆದವು. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಗೂಡುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹಾರಿದವು.

ಅವತ್ತಿನ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಮುತ್ತುವಿಗೆ ತಾನು ತುಂಬಾ ಸಣ್ಣವನು ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು.

ಅವನು ಆ ಹಸಿರು ಪಟವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಎದೆಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಆ ಬೇವಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ.

‘ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ?’ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಬಂದವು.

⸻

ಇತ್ತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆಗಲೇ ಆತಂಕ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.

ಸಂಜೆಯಾದರೂ ಮುತ್ತು ಮನೆಗೆ ಬಾರದಿದ್ದಾಗ, ಅವಳು ರವಿಯನ್ನು ಕರೆದು ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

“ಅವನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಆಟ ಆಡ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ಕೊಂಡೆ ಅಮ್ಮ,” ರವಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದ.

ತಕ್ಷಣವೇ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬ ಅವನ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಿತು.

ರವಿ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿದ. ಅಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಯವರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಳು. ಇತ್ತ ಶಿವಣ್ಣ ತಲೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಮುಂಡಾಸನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೀದಿಯಲ್ಲೂ ಮಗನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಗುತ್ತಾ ನಡೆದರು.

“ಮುತ್ತೂ..!”

ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಮರುಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ತುಮಕೂರಿನ ಮೇಲೆ ಸಂಜೆಯ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮುತ್ತುವಿಗೆ ದೂರದಿಂದ ಯಾರೋ ಕೂಗುವ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಮೊದಲಿಗೆ ಅವನು ಅದಕ್ಕೆ ಗಮನ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿಸಿತು.

“ಮುತ್ತೂ..!”

ಅವನು ತಟ್ಟನೆ ಎದ್ದು ನಿಂತನು. ಆ ಧ್ವನಿ ಪರಿಚಯದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು.

“ಮುತ್ತೂ..!”

ಈ ಬಾರಿ ಅವನಿಗೆ ಖಾತರಿಯಾಯಿತು. ಅದು ಅಣ್ಣ ರವಿಯ ಧ್ವನಿ!

ಮುತ್ತು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕುಣಿದಾಡುತ್ತಾ ಕಿರುಚಿದ, “ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ! ಇಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ!”

ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಗಲ್ಲಿಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಶಿವಣ್ಣ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಹಿಂದೆ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ರವಿ ಓಡಿಬಂದರು.

ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಮುತ್ತು ಕೈಲಿದ್ದ ಪಟವನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಅವರ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ.

“ಅಪ್ಪಾ!”

ಅವನು ಶಿವಣ್ಣನವರನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಶಿವಣ್ಣ ಕೂಡ ಮಗನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡರು.

“ಅಯ್ಯೋ ಕಂದಾ, ಇಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ ನೀನು? ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹುಡುಕಾಡ್ತಿದ್ದೀವಿ ಗೊತ್ತಾ!”

ಅಮ್ಮ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ತಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡಳು.

“ಮುತ್ತು, ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಯೋಚನೆ ಆಗ್ತಿತ್ತು ಅಂತ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾ?”

ಮುತ್ತು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದ. “ಕ್ಷಮಿಸು ಅಮ್ಮ.”

ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಶಿವಣ್ಣನ ಕಣ್ಣು ಆ ಬೇವಿನ ಮರದ ಹತ್ತಿರ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹಸಿರು ಪಟದ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಅವರು ಅದರ ಕಡೆಗೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿ ನಕ್ಕರು.

“ಹಾಗಾದ್ರೆ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ರಗಳೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಆಸಾಮಿ ಇವನೇನಾ?”

ಮುತ್ತು ಹೌದೆಂಬಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ.

ರವಿ ಅದನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ. “ಇದು ನಮ್ಮ ತುಮಕೂರಿನಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ಪಟವೇನೂ ಅಲ್ಲ ಬಿಡು.”

“ಆದ್ರೆ ಇದನ್ನು ನಾನೇ ಹಿಡಿದಿದ್ದು,” ಮುತ್ತು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದ.

ಎಲ್ಲರೂ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕರು.

ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆಕಾಶವು ಕೇಸರಿ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿತ್ತು.

ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ತಿಂಡಿ ಬಂಡಿಯೊಂದನ್ನು ದಾಟಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಇಡ್ಲಿಗಳನ್ನು ಹಬೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಲ್ಯೂಮಿನಿಯಂ ತಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ತಗೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಿಸಿ ಇಡ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಾಯಿ ಚಟ್ನಿಯ ಗಮಗಮಿಸುವ ವಾಸನೆ ಆ ಸಂಜೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಶಿವಣ್ಣ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತರು.

“ನಮ್ಮ ಗಾಳಿಪಟದ ಬೇಟೆಗಾರನಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಹುಮಾನ ಸಿಗಲೇಬೇಕು ಅನ್ಸುತ್ತೆ.”

ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ, ಆ ಕುಟುಂಬವು ತಿಂಡಿ ಬಂಡಿಯ ಸುತ್ತ ನಿಂತು, ಸ್ಟೀಲ್ ಪ್ಲೇಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಹಬೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಲ್ಲಿಗೆಯಂತಹ ಇಡ್ಲಿಗಳನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ಹಸಿರು ಪಟ ಮುತ್ತುವಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು.

ಅದರ ಕಾಗದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹರಿದಿತ್ತು. ಅದರ ಬಾಲ ಜಟಿಲವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತುಮಕೂರಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಮುತ್ತುವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಇಡೀ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಪಟವಾಗಿತ್ತು.

ಯಾರೂ ಓಡದಷ್ಟು ದೂರ ಅವನು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದ್ದನಲ್ಲವೇ?

ಮತ್ತೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಆ ಪಟದ ತರಹ ದಾರಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ… ಅವನು ತನ್ನ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದ!