ಫ್ಯಾಂಟಾ ಫಜೀತಿ

ಅದು ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಮಧ್ಯಭಾಗದ ಒಂದು ಕಡು ಬೇಸಿಗೆಯ ಸಾಯಂಕಾಲ. ಮನೆಯ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯ ಫ್ಯಾನು ಆಲಸ್ಯದಿಂದ “ಕಟಪಟ” ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬೀದಿಯ ಮೇಲೆ ಮುಳುಗುವ ಸೂರ್ಯ ಕೇಸರಿ ಬಣ್ಣದ ರಂಗೋಲಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ‘ರೆಫ್ರಿಜರೇಟರ್’ ಇರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ತಂಪು ಪಾನೀಯಗಳೆಂದರೆ ನಮಗೆ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಕಾಯುವಷ್ಟೇ ಅಪರೂಪದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಅಂದು ಸಾಯಂಕಾಲ ಅಪ್ಪ ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಬಟ್ಟೆಯ ಚೀಲ ಹಿಡಿದು ಗೇಟು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಒಳಗಿನಿಂದ ಗಾಜಿನ ಸೀಸೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವ ‘ಕಿಣ್-ಕಿಣ್’ ಎಂಬ ಮಧುರ ನಾದ ಕೇಳಿಸಿತು. “ಯಾರೋ ನಿಧಿ ಹೊತ್ತು ತಂದ ಹಾಗಿದೆ!” ಎಂದು ಅಕ್ಕ ಕಿರುಚಿದಳು. ಅಪ್ಪ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಐಸ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ಹೂತಿಟ್ಟಿದ್ದ ನಾಲ್ಕು ತಣ್ಣಗಿನ ‘ಫ್ಯಾಂಟಾ’ ಸೀಸೆಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದಾಗ, ಅವುಗಳ ಮೈಮೇಲೆ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳು ಮುತ್ತುಗಳಂತೆ ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದವು.

“ಒಂದೊಂದೇ ಲೋಟ ಕುಡಿಯಿರಿ, ಗಬಗಬ ಕುಡಿಯಬೇಡಿ!” ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಎಂದಿನಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದಳು. ಸೀಸೆಯ ಮುಚ್ಚಳ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೇಸರಿ ಬಣ್ಣದ ನೊರೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಉಕ್ಕಿ ಬಂತು. ಸ್ಟೀಲ್ ಲೋಟಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಪಾಲನ್ನು ಅಮೃತದಂತೆ ಸವಿದು ಮುಗಿಸಿದೆವು.

ಊಟದ ನಂತರ, ಖಾಲಿ ಸೀಸೆಗಳನ್ನು ಮರುದಿನ ಅಂಗಡಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಕೊಡಲು ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಹರಟೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಆ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಸೀಸೆಯ ತಳದಲ್ಲಿ ಕಡು ಕೇಸರಿ ಬಣ್ಣದ ಫ್ಯಾಂಟಾ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿರುವುದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚೇನಲ್ಲ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಆಸೆಗೆ ತುಪ್ಪ ಸವರಲು ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು! ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಸೀಸೆಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಬೆಳಕಿಗೆ ಹಿಡಿದು ನೋಡಿದೆ. ಫ್ಯಾಂಟಾದ ಸಿಹಿ ರುಚಿ ನೆನಪಾಗಿ, ‘ಇನ್ನೊಂದು ಹನಿ ಕುಡಿದರೆ ಪ್ರಳಯವೇನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ಯಾವ ಯೋಚನೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಸೀಸೆಯನ್ನು ತುಟಿಗೊತ್ತಿ ಒಂದೇ ಗುಟುಕಿಗೆ ಮುಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆ.

ಆದರೆ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳಿಗೆ ಯಾರೋ ಬೆಂಕಿ ಕಡ್ಡಿ ಗೀರಿದಂತಾಯಿತು! “ಅಮ್ಮಾಅಅಅಅ!” ಎಂದು ಕಿರುಚಿ, ಸೀಸೆಯನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಜಾರ ಬಿಟ್ಟೆ. ಇಡೀ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಕಾಲು ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಭರತನಾಟ್ಯ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಧಾವಿಸಿ ಬಂದ ಅಮ್ಮ, “ಯಾಕೀ ಪ್ರಾಣಸಂಕಟ?” ಎಂದು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅಕ್ಕ ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದ ಸೀಸೆಯ ಕಡೆಗೆ ಬೆರಳು ಮಾಡಿದಳು.

ಸೀಸೆಯ ಒಳಗೆ ಹತ್ತಾರು ಸಣ್ಣ ಕೆಂಪು ಇರುವೆಗಳು ತಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಫ್ಯಾಂಟಾದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು! ಆ ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ, ತಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿಹಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗಿ ಜಮಾಯಿಸಿದ್ದ ಆ ‘ಇರುವೆಗಳ ಸೈನ್ಯ’ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಇರುವೆ ನನ್ನ ತುಟಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿತ್ತು (ಕಚ್ಚಿತ್ತು). ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಇರುವೆಗಳೆಲ್ಲ ನನ್ನ ತುಟಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಯುದ್ಧ ಸಾರಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಪ್ಪ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮುಖ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರಾದರೂ, ಅವರ ಮೀಸೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಗು ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಣ್ಣನಂತೂ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರದೆ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದು ನಗುತ್ತಾ—”ಖದೀಮ, ಕೊನೆಯ ಹನಿಯನ್ನು ಕದಿಯಲು ಹೋಗಿದ್ದೀಯಾ!” ಅಂದ. “ನಾನು ಕದಿಯಲಿಲ್ಲ!” ಎಂದು ಊದಿಕೊಂಡ ತುಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದರೂ, “ಹೌದು ಹೌದು, ನೀನು ಕದಿಯಲಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಯೇ ಸೀಸೆಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು!” ಎಂದು ಅಕ್ಕ ಚುಡಾಯಿಸಿದಳು.

ಕೊನೆಗೆ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ನಗು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಹಸನ್ಮುಖಿಯಾಗಿ ನುಡಿದರು, “ಮುಂದಿನ ಸಲ ಕುಡಿಯುವ ಮುಂಚೆ ಇರುವೆಗಳು ಮುಗಿಸಿವೆಯಾ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕಿತ್ತೋ ಜಾಣ!”

ಅಂದು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಯಾರು ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದರೂ ನಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ನನ್ನ ತುಟಿಯ ಊತ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತೇನೋ ನಿಜ, ಆದರೆ ಆ ‘ಫ್ಯಾಂಟಾ ಫಜೀತಿ’ ಮಾತ್ರ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟ ಸೇರಿಹೋಯಿತು.

ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಇಂದಿಗೂ ಯಾರಾದರೂ ಬಾಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಫ್ಯಾಂಟಾ ಉಳಿಸಿದರೆ, ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ ಗಡ್ಡ ಸವರುತ್ತಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಏನೋ, ಇರುವೆಗಳ ಜೊತೆ ಶೇರ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರಾದರೂ ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ?” ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಗುವಿನ ಅಲೆ ಏಳುತ್ತದೆ, ನಾನು ಮಾತ್ರ ಏನೂ ಕೇಳಿಸದವನಂತೆ ಪೇಪರ್‌ನೊಳಗೆ ತಲೆ ತೂರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ!